WebiMed.net

Medische Informatie en Gezondheid

Geschiedenis van de Stethoscoop - Deel VII

De Ier William Stokes (1804-1878), die Professor Fysica was aan de University of Dublin, koos in 1823 voor de opleiding Geneeskunde aan het Meath Hospital van Dublin. In 1825 schreef hij een beknopte verhandeling over het gebruik van de stethoscoop. Hij was een leerling van de Schotse Professor Geneeskunde William Alison (1790-1859) en onder de indruk van de uitvinding van Laennec schreef hij nog tijdens zijn studies een verhandeling van 269 pagina’s over het klinisch gebruik van de stethoscoop. Bovendien publiceerde hij twee belangrijke werken over cardiale en pulmonale ziekten: 'A Treatise on the Diagnosis and Treatment of Diseases of the Chest' in 1837 en 'The Diseases of the Heart and Aorta' in 1854. Hij benadrukte het belang van het klinisch onderzoek voor het stellen van een diagnose, maar ook het belang van het bedside onderwijs aan studenten geneeskunde. Zowel de 'Cheyne-Stokes breathing' (= het afwisselend optreden van apnee met tachypnee) als de 'Stokes-Adams' ziekte werden naar hem genoemd. 'Stokes' sign' is een ernstig gebons in het abdomen bij acute enteritis, rechts van de navel. 'Stokes law' betekent dat een spier boven een ontstoken membraan dikwijls aangetast is door paralyse. In totaal zijn er 144 publicaties van Stokes bekend

image1010.jpg

William Stokes      William Alison

Samen met de Ierse chirurg Robert James Graves (1796-1853) gaf hij van 1836 tot 1842 de 'Dublin Journal of Medical Science' uit

Pediatric stethoscope

Een korte, 13cm lange ebbenhouten stethoscoop met een smal ivoren oorstuk, waarschijnlijk gebruikt voor pediatrische en obstetrische auscultatie van rond 1840.


Een naar onder verdund model van de monaurale Laennec stethoscoop met plug van rond 1840. De verwijderbare plug werd gebruikt voor het beluisteren van de hart- en stemgeluiden. De ivoren oorplaat ontbreekt.

Een interessante zijtak van het auscultatie- en percussiegebruik was de combinatie van beide, de 'Auscultatoire Percussie', die in juli 1840 door George Philip Cammann (1804-1868) en A. Clark voor het eerst beschreven werd in de 'New York Journal of Medicine and Surgery'. Men gebruikte ze om de grootte en de densiteit van de organen te bepalen, in het bijzonder die van het hart en de lever en ze werd uitgevoerd met een stevige stethoscoop die met één hand tegen de borst werd geplaatst. Met de andere hand streek de onderzoeker over de borstwand en luisterde hij naar de geluiden. Cammann and Clark ontdekten dat beenderen het beste conductiemiddel van het lichaam waren, met kraakbeen er net iets achter. Ze vonden dat gespannen spieren een goede geleider waren, maar niet als ze slap waren en dat vet helemaal geen goede geleider was. Dit leidde ertoe dat ze de gehoorde geluiden documenteerden en rangschikten in vier categorieën. De OSSEOUS sound was de luidste en meest krachtige, de AQUEOUS was de minste. Tussenin was de CARDIAC, die scherp en klaar was en een gedempte ‘rinkel’ kwaliteit had, en de HEPATIC, die meer continu was en minder overvloedig werd overgebracht. De techniek werkte en werd tot op zeker niveau volkomen aanvaard.


De stethoscoop van Williams van rond 1845.

De plessimeter was niet alleen een eenvoudig plat stuk uit één of ander materiaal. Hoewel de eerst gebruikte kleine houtstukjes waren, werden ze vrij vlug vervaardigd uit ivoor, glas en gutta-percha. Ze werden in vele verschillende vormen en maten geleverd. Vele zoniet alle plessimeters hadden smalle markeringen of gradaties, die als hulpmiddel gebruikt werden bij het lokaliseren van de geluiden binnen de borst. De plessimeter werd tegen de borst geplaatst en beslagen met een percussor. De arts benutte de gradaties om de juiste locaties van het geluid te noteren, waarbij hij in staat was de densiteitsomvang rond de percussiezone te meten.

image1029.jpg

De Duitse arts Ludwig Traube (1818-1876) reisde in 1843 naar Wenen om de nieuwe techniek van auscultatie en percussie aan te leren. Terug in Berlijn onderwees hij de techniek in de Propädeutische Klinik der Charité aan toekomstige artsen.

Traube's pleximeter

De ivoren plessimeter van Traube rond 1850, gemarkeerd met een schaal en met zilveren hengsels die omhoog konden geklapt worden, waardoor de arts in staat was de plessimeter op zijn plaats te houden.

Pediatric stethoscope Silver stethoscope stethoscope

Links een korte ebbenhouten stethoscoop van 12cm met zilveren borststuk uit 1850, waarschijnlijk voor pediatrische en obstetrische auscultatie. Rechts een zeer korte stevige zilveren stethoscoop van 9cm, waarschijnlijk voor pediatrisch en obstetrische auscultatie.

Ivory Show Stethoscope Bigg stethoscope

Links een prachtige stethoscoop gesneden uit één stuk ivoor, en rechts een ongebruikelijke ebbenhouten stethoscoop uit circa 1850.

No hole stethoscope Both stethoscopes Hole stethoscope

Interessante voorbeelden van een mono-aurale stethoscoop, met een small ovalen borsteinde dat bedoeld was om de borst te onderzoeken tussen de ribben om aldus de longen beter te kunnen ausculteren, circa 1850.


De Engelse arts William Lennard houdt een ongebruikelijk lange mono-aurale stethoscoop in zijn rechterhand. Dit lange type was bedoeld om besmette patiënten op veilige afstand te houden.

De stethoscopen werden eerst in de ziekenzalen van hospitalen gebruikt, waar artsen de directe auscultatie aanleerden. Heel wat patiënten werden gehospitaliseerd omwille van longinfecties als pneumonie of tuberculose. Anderen waren arm, genoten vooraf weinig medische aandacht en hadden daarom een vergevorderde ziekte, dikwijls bestaande uit een waaier van infecties. Hoewel de Laennec stethoscoop 30cm lang was, waren de meeste stethoscopen zo’n 18cm lang. De lange stethoscopen werden bekend onder de naam ward of pauper's stethoscopen.


Een zeer lange (38cm) pauper stethoscoop, circa 1850.

Stethoscope with bell ear piece

Een ongewone houten stethoscoop met een groot klok oorstuk, circa 1850.

In het begin van de jaren 1850 was er een sterke stroming voor het vervaardigen van een nieuwe stethoscoop die in beide oren kon gebruikt worden. Deze binaurale stethoscoop werd beschouwd als de toekomst van de auscultatie, een idee dat al in 1829 geïntroduceerd werd door Nicholas Commins, die het toestel omschreef als een 'kromme buis' met meerdere scharnieren, maar van dat toestel bestaan er alleen tekeningen.


De stethoscoop van Leared

Tijdens de Grote Tentoonstelling in Londen stelde de Ierse arts Arthur Leared (1828-1879) in 1851 een binaurale stethoscoop voor, een dubbele stethoscoop gemaakt van gutta-percha.

 image1031.jpg

Nathan Marsh 

Het eerste gecommercialiseerde model was dat van de Amerikaanse arts Nathan Marsh (1817-1853) uit Cincinnati datzelfde jaar. Zijn model was van rubber gemaakt en bevatte het eerst genoteerde diafragma borststuk. Nochtans was het log en zwaar waardoor het vlug verdween. Het diafragma zou de volgende 50 jaar niet meer opduiken


George P. Cammann

Iin 1852 perfectioneerde de Amerikaanse arts George Philip Cammann (1804-1868) uit New York de design van het toestel door er een klok aan toe te voegen en dat is sedertdien een standaard. Het toestel was 30cm lang en bestond uit twee buigzame buizen die vanuit een ebbenhouten borststuk naar twee zijstukken (binauraal) uit Berlijns zilver leidden die overkapt waren met ivoren oordopjes. Een gelaste bar en een elastische band verbonden beide buizen en zorgden voor het behoud van een nauwsluitend pasvorm op de oren. Het toestel was buigzaam, flexibel en makkelijk om mee te nemen. Cammann schreef ook een grote verhandeling over de diagnose via auscultatie, die de verfijnde stethoscoop mogelijk maakte. Hij werkte als arts in de Northern Dispensary in New York City en had het model van de Amerikaanse arts Nathan B. Marsh (1817-1853) gezien, evenals dat van de Franse arts Hector Marc Landouzy (1812-1864) uit 1841, een meertubige stethoscoop van zacht metaal, die ontworpen was om gelijktijdig met twee personen te kunnen luisteren. Charles J. B. Williams (1805-1889) claimde dat hij de eerste binaurale stethoscoop met buizen in 1843 ontwikkeld had. Cammann claimde geen origineel idee voor een binaurale stethoscoop, alleen dat hij een praktisch instrument had ontwikkeld dat in de klinische praktijk kon gebruikt worden. Hij kreeg wat hulp bij de ontwikkeling van zijn stethoscoop maar patenteerde zijn stethoscoop nooit, omdat hij geloofde dat hij vrij voor artsen beschikbaar moest zijn. De stethoscoop werd door fabrikant George Tiemann (1793-1868) de Cammann stethoscoop genoemd. Cammann's model was met ivoren oorstukken uitgerust die aan een metalen buis gekoppeld waren, samengehouden door een eenvoudige scharnierverbinding en de druk werd uitgeoefend via een elastische band. Hieraan waren twee met wondzijde bedekte buizen vastgemaakt, die samenkwamen in een holle bol, ontwikkeld voor het versterken van het geluid en aan die bol was een conisch gevormd klokvormig borststuk gekoppeld.


Een originele Cammann stethoscoop van rond 1852

extad/saturatiemeter.com

Bereken Je BMI

Geef je lengte en gewicht:
cm
kg