WebiMed.net

Medische Informatie en Gezondheid

Geschiedenis van de Spirometrie en Obstructieve Longziekten

10.000 v.C

De artsen uit de tijd van 10.000 v.C. gebruikten verschillende kruiden voor astma-achtige symptomen, en rond 5000 v.C. ondervonden ze dat de inhalatie de beste behandelingsmethode was. Het inademen van stoom en rook was de enige gekende methode.


De oude Indiërs verbrandden sigaretten met gedroogd en gemalen strammonium of doornappel.

2697 v.C.

image001.jpg 

Het oudste geregistreerde medisch document is de 'Nei Ching Su Wen', van 2697 v.C. geschreven door de Gele Keizer Huang Ti. Het document bestaat voornamelijk uit een dialoog tussen Huang Ti en zijn arts Ch'i Pai. Of Ti werkelijk bestond of dat hij een legende was is nog steeds een twistpunt onder historici. Hoewel er in de Nei Ching geen ziekten werden vermeld, waren er toch een aantal verwijzingen naar ademhalingsstoornissen. Onder andere astma-achtige symptomen en de behandeling ervan. Om de gezondheid te behouden legde de 'Nei Ching Su Wen' de nadruk op een balans van Yin, Yang en Tao. De Chinese artsen uit die tijd dachten dat een teveel aan yang en/of een tekort aan yin de oorzaak van een ziekte was. Ze geloofden dan ook dat een ongelijke balans van Yin en Yang astmatische symptomen veroorzaakte, gezien de longen beschouwd werden om gebruikt te worden voor het metabolisme en voor de flow van lichaamssappen. Een ongelijke balans in de longen zou te veel slijm, zweet, zwellingen enz. veroorzaken. De Chinese artsen behandelden astma met het geneesmiddel Ma Huang of Zeedruif, waaruit efedrine geproduceerd wordt. De arts brouwde de gedroogde bladeren en/of stengels van Ma Huang tot een bittere thee, die de astma patiënt moest drinken. De efedrine werkte als bronchodilatator en verlichtte de astma-symptomen.

2.500 v.C.


Een van de eerst ontdekte medicijnen was opium, dat men kon inademen en dat door medicijnmannen en artsen werd voorgeschreven. In het oude China werd opium via metalen inhalators ingeademd.

2.100 v.C.

Oude Babylonische teksten beschreven chronische bronchitis en pneumonie. Die longaandoeningen kwamen bij hen frequenter voor dan in het oude Egypte, wat aan het Mesopotamische klimaat van hete dagen en koude nachten kan toegeschreven worden. De Babyloniërs beschreven symptomen zoals kortademigheid en hoest, die volgens hen door demonen veroorzaakt werden. Als een demon je longen bezette resulteerde dit in kortademigheid, borstpijn, verhoogd sputum en piepende ademhaling. Als behandeling stelden ze bezweringen voor, gebeden en kruidengeneesmiddelen.

2.000 v.C.  

image003.jpg

image002.jpg image004.jpg

De oorspronkelijke bewoners van Centraal en Zuid-Amerika ontdekten het therapeutisch en recreatief gebruik van tabak en andere kruiden. Hiervoor gebruikten ze zelf ontworpen pijpen, de voorlopers van de latere inhalatietoestellen.

1.600 v.C.

Het eerste mogelijk geval van COPD zou in 1.600 v.C. geregistreerd zijn bij een vrouw uit Alaska die na een korte wandeling zwaar ademde, met hevig schokkende borst en af en toe onderbroken door een droge, pijnlijke hoest. Waarschijnlijk liep ze de aandoening op via de rook van het vuurtje waarover ze dagelijks gebogen stond om eten klaar te maken.

1.550 v.C.  

image005.png image006.png

Een eerste verwijzing naar astma vindt men op de Georg Ebers Papyrus, die de Duitse Egyptoloog en novellist Georg Ebers (1837-1898) in 1873 vond in Luxor.  Deze papyrus is het oudste medisch document ter wereld en werd in 1.550 v.C. geschreven. Het bevatte meer dan zevenhonderd remedies voor verschillende ziekten. Een van de remedies tegen astma was een mengsel van kruiden op een verhitte steen leggen, waarop de patiënt de vrijgekomen dampen moest inademen. De oude Egyptenaren inhaleerden rook uit belladona gebrand werd op bakstenen en nadien gedroogd en gemalen.

770 v.C.

image007.jpg

De Griekse zanger en dichter Homerus (800-750v.C.) omschreef als eerste de term astma op regel 10 van boek XV van zijn ‘Ilias’.  

“Hij zag Hector liggend op de vlakte, zijn metgezellen zaten om hem heen. Hector was versuft, kokhalsde pijnlijk en braakte bloed."

De zinsnede ‘kokhalsde pijnlijk’ was het symptoom van astma.

Op regel 290 van boek XV verwees Homerus opnieuw naar astma:

“Hij was net met zijn herstel begonnen, om zijn kameraden om hem heen te herkennen. Hij was gestopt met hijgen en zweten, voor aegis-dragende Zeus had zijn geest nieuw leven ingeblazen."

Met die laatste zin beschreef Homerus de symptomen van dyspnoe.

400 v.C.

image008.jpg image009.jpg

Toen Plato (427-347 v.C.) en Hippocrates (460-370 v.C.) de term astma gebruikten, bedoelden ze eerder een symptoom dan een ziekte. Plato gebruikte de term om het kort, hijgend ademhalen te omschrijven van diegenen die gewond werden in een gevecht of van diegenen die uitgeput waren na het vluchten voor de vijand. Hippocrates gebruikt de term op dezelfde manier, maar zijn definitie was wat verfijnder. Zo definieerde hij bijvoorbeeld de verschillende vormen van kortademigheid:

  1. Dyspnoe: kortademigheid

  2. Astma (asthmata): ernstige kortademigheid

  3. Orthopneu: zo kort van adem dat je moet gaan rechtzitten om te ademen (een slecht teken)

  4. Tachypneu: snel respiratoir tempo

Omdat hij niets kende van anatomie, was astma voor hem de overkoepelende term voor ernstige ademhalingsmoeilijkheden. Vanaf toen had je dus astma als je kortademig was, ongeacht de natuurlijke oorzaak. Voor Hippocrates was astma meer een symptoom, net als hoofdpijn of koorts. Hij ging zelfs heel ver in zijn terminologie, zo sprak hij van cardiaal astma (hartfalen), renaal astma (nierfalen), bronchitis en emfyseem. Zelfs een scoliose was voor hem een vorm van astma. Het veroorzaakte namelijk dyspnoe omdat er in de borst minder ruimte was voor de longen. Volgens hem was astma de epilepsie van de longen.

Hippocrates luisterde naar de ademhaling van zijn patiënten, noteerde het respiratoire ritme, voelde de pols en de huid op koorts, observeerde de transpiratie, inspecteerde de urine en het sputum. Om te horen of de hoeveelheid slijm in de borst verhoogd was schudde hij zijn patiënten zelfs.

Het woord astma is afgeleid van het Griekse woord aazein, wat ‘uitademen met open mond’ of ‘hijgen’ betekent. Hippocrates legde waarschijnlijk als eerste een verband legde tussen astma en beroepsbezigheden. Zo beweerde hij dat astma het meest voorkwam bij vissers, kleermakers en metaalbewerkers. Hij schreef eenvoudige behandelingen voor bij het begin van een astmatische exacerbatie, zoals baden, gezuiverde lucht inademen, veel rusten, gezond eten en oefeningen. Als dat niet werkte schreef hij massage voor, wijn als sedativum, draft van Nieskruid als purgeermiddel, aderlatingen en het inademen van kruiden. Hippocrates geloofde ook dat het belangrijk was dat de astmaticus de uitlokkers van zijn astma vermeed.

image010.jpg 

Hippocrates had ook een eigen inhalator, een pot met een gat in het deksel. De stoom zelf was mogelijk palliatief, hoewel het toevoegen van bepaalde balsem- of hars-stoffen een extra voordeel kon zijn voor de verschillende symptomen van longaandoeningen.

25 v.C.

image012.jpg

De Romeinse medisch auteur Celsus (25 v.C.–50 n.C.) geloofde dat drie borstaandoeningen in een moeilijke ademhaling resulteerden en dat ze door hun ‘graad van geweld’ varieerden:

  1. Dyspnoe: matig, niet stikkend ademen zonder piepen; het is chronisch

  2. Astma: krachtige, sonore en piepende ademhaling; het is acuut

  3. Orthopneu: ademhaling kan enkel rechtstaand gebeuren; het is acuut

Mogelijk omschreef hij als eerste astma als een specifieke aandoening waarbij vernauwing van de luchtwegen optrad, en was hij ook de eerste die wheezing omschreef.

"Vanwege de vernauwing van de luchtwegen zijn de gemeenschappelijke symptomen het piepend of fluitend uitademen, pijn in de borst en precordia, soms ook in de schouder; die soms weggaat en soms terugkeert; daarnaast treedt een lichte hoest op."

Als remedies raadde hij aan:

  1. Aderlating.

  2. Melk (om de darmen te ontspannen).

  3. Het spoelen van de darmen met klysma's of injecties indien nodig.

  4. Hydromel (honing verdund in water).

  5. Hoofd moet hoog gehouden worden in bed.

  6. Thorax verlichten met warme, vochtige medicinale kompressen.

  7. Thorax verlichten met hete cataplasma’s, verwarmde droge of vochtige medische dressings.

  8. Malagma (lotion of zalf) of iris-zalf na compressen en cataplasma, die de huid verzachten om borstbewegingen gemakkelijker te maken.

  9. Gekneusde wortel van gekookte kappertjes.

  10. Gebakken salpeter of witte tuinkers, gekneusd en vervolgens oraal gegeven gemengd met honing.

  11. Honing, moederhars en terpentijnhars samen koken en eens ze  tot de grootte van een boon zijn samengesmolten, dagelijks laten oplossen onder de tong.

  12. Fijngemalen onzuivere zwavel of citroenkruid drinken in een warm glas wijn.

  13. Gedroogde, geharde en tot een poeder gestampte vossenlever gestrooid in wijn.

  14. Het eten van verse, geroosterde vossenlongen, maar niet gekookt in ijzeren potten.

  15. Havermoutpap en zacht voedsel.

  16. Lichte sobere wijn.

  17. Soms braakmiddelen.

  18. Alles wat urineproductie bevordert zoals diuretica, waarschijnlijk dacht hij dat ze vol giftige stoffen zaten die voor onevenwichtige humorale aandoeningen zorgden.

  19. Zachtjes wandelen.

  20. Massage, waarbij hij refereerde naar frictie om gifstoffen uit het lichaam te verwijderen om de humorale aandoeningen in evenwicht te brengen en de ademhaling te vergemakkelijken.

Hoewel sommige remedies later van medische betekenis bleken te zijn; waren de meeste palliatief en sommige zelfs regelrecht barbaars. Nochtans werden zijn ideeën nog vele jaren na zijn dood  toegepast.

extad/bloeddrukmeter.be

Bereken Je BMI

Geef je lengte en gewicht:
cm
kg