WebiMed.net

Medische Informatie en Gezondheid

Geschiedenis van bloedgasanalyse

1960

image002_45.jpg

Het toestel van Astrup werd verkocht door Radiometer A/S en kort daarna aangepast door de Deense chemic Ole Siggaard Andersen (1932-), een medewerker van Astrup, waarbij zeer kleine bloedstalen konden gebruikt worden.

Siggaard Andersen, O., K. Engel, K. Jorgensen, and P. Astrup. 1960. A micro method for determination of pH, carbon dioxide tension, base excess and standard bicarbonate in capillary blood. Scand. J. Clin. Lab. Invest. 12: 172-176

1960

image004_34.jpg

Het gebruik van volume ventilators en Astrup bloedgastoestellen voor PCO2 controle leidde tot grote verspreiding van ICU-gebruik van respirometers, die de industriŽle gasmeters en de grote waterslot spirometers van het type Collins vervingen.

1960

image006_25.jpg

De Joods-Hongaars-Britse wetenschapper Michael Polanyi (1891-1976) vond de glasvezel-katheder-oximeter uit, die heel populair werd bij de hartchirurgen, waarbij hij de theorieŽn van Zijlstra toepaste.

1960

image008_24.jpg

Amerikaanse Optische Pulsoximeter, 1960

1960

Ontwikkeling van de eerste tafelmodel van een 'CO-oximeter', die in staat was een onderscheid te maken tussen hemoglobine, carboxi-hemoglobine en met-hemoglobine.

1964

image012_17.jpg

De Amerikaanse chirurg Robert Shaw (1916-) assembleerde in San Francisco de eerste, zelf kalibrerende oor-oximeter, waarvoor hij acht golflengten van licht gebruikte. Gecommercialiseerd door Hewlett Packard was het gebruik ervan gelimiteerd tot laboís voor pulmonale functie of slaaplaboís, omwille van de hoge kostprijs (13.000 USD), het gewicht (17 kg) en de afmetingen. Bovendien had het toestel een heel volumineus en onhandig oorstuk. Maar het was wel tot 2% precies boven 70% saturatie

1966

image014_15.jpg

De Oximeter X-350 van Waters Company, gebaseerd op het werk van de Amerikaanse fysioloog Earl H. Wood (1913-2009) gebruikt in de Mayo Clinic, was de eerste oximeter die absolute metingen van zuurstofsaturatie weergaf zonder voorafgaandelijke aanpassingen naar een gekende concentratie. Gelijkaardige toestellen werden gebruikt in de hartchirurgie van de Mayo Clinic. Ongelukkig genoeg waren de in 1950 beschikbare fotocellen niet uniform in spectrale gevoeligheid en variabel in tijd, wat hun gebruik als monitor in de anesthesie vertraagde.

1970

Sommige van de eerste oximeters uit de jaren í70 wogen meer dan 12kg en moesten op een karretje vervoerd worden. De sensor woog ook al meer dan 1kg, geleek op een grote C-klem en was zeer onaangenaam wanneer hij aan het oor van de patiŽnt gehecht werd. Na temperatuur, ademhaling, polsslag en bloeddruk werd de oximetrie de vijfde meting van vitale tekenen.

1970

Oximetrie werd klinisch mogelijk, nadat wetenschappers van Hewlett-Packard een commerciŽle ooroximeter ontwikkelden die de arteriŽle saturatie mat door het verwarmen van het weefsel tot 41įC om de lokale cutane bloedstroom te verhogen.

1972

Begin 1972 toonden de Duitse Professor Fysiologie Dietrich Werner LŁbbers (1917-2005) en verschillende van zijn studenten in Marburg aan dat het vooral bij pasgeborenen mogelijk was om transcutaan een aanvaardbare arteriŽle PO2 waarde te meten als de huid verwarmd tot 42-45įC werd.
Huch, R., A. Huck, and D. LŁbbers. 1973. Transcutaneous measurement of blood PO2 (tcPO2). J. Perinat. Med. 1: 183-190

1974

Kort daarna werden transcutane elektroden ontwikkeld voor het meten van PCO2.

1974

image016_13.jpg

De Japanse bio ingenieur Takuo Aoyagi (1936-) trachtte een niet invasieve methode te ontwikkelen om de cardiale output te kunnen bepalen, waarbij hij cardiogroene verf gebruikte en meetlicht dat via een oorstuk passeerde. Hij vond dat het door het oor gezonden licht pulsatiele variaties vertoonde die het berekenen van de cardiale output mogelijk maakten. Gelukkig was hij ook in oximetrie geÔnteresseerd en familiair met vorig oximetriewerk. Hij herkende dat hij in staat was om de pulsatie veranderingen van de lichttransmissie door het oor kon gebruiken om de arteriŽle zuurstofsaturatie te meten. Hij ging door met het ontwikkelen van een pulsoximeter.

image017_4.jpg

In januari 1974 werd een Japans abstract aan Japanese Society of Medical Electronics and Biological Engineering overhandigd, dat de uitvinding 'Improvement of the Earpiece Oximeter' beschreef. Het ontwikkelingsteam bestond uit Aoyagi, Michio Kishi, Kazuo Yamaguchi en Shinichi Watanabe van de tweede technologie afdeling van de Nihon Kohden Corporation. De nieuwe oximeter gebruikte een rood-stralende lamp met filters op 630 en 900 nm en analoge detectie van de pulserende optische signaalratio van deze golflengtes. De publicatie werd door Aoyagi gepresenteerd op 26 april 1974. Op 29 maart 1974 werd door Nihon Kohden een patent aangevraagd bij de Japanese Patent Office getiteld 'Apparatus for Photometric Blood Analysis' en Aoyagi en Kishi werden als uitvinders vernoemd. Het patent werd op 20 april 1979 toegekend onder het nummer 947714.

1974

Op hetzelfde ogenblik werkten Masaichiro Konishi en Akio Yamanishi, twee Japanse onderzoeker bij Minolta, aan hetzelfde project en hij diende op 24 april 1974 zijn patentaanvraag in. Dit patent werd in Japan geweigerd maar in 1982 aanvaard in de Verenigde Staten.

1975

De Japanse chirurg Susumu Nakajima testte het eerste toestel uit op zijn patiŽnten en rapporteerde daarover in 1975.

1975

image019_1.gif  image021_1.gif

Het eerste commerciŽle toestel, de OLV-5100, was in 1975 als ooroximeter beschikbaar, een ontwikkeling van Aoyagi en zijn partners. Eigenaardig genoeg ging Nihon Kohden niet verder met de ontwikkeling van het toestel en vroeg ze er zelfs geen patent voor aan.

1977

 

De Minoruta Camera Company, in de Verenigde Staten gekend als Minolta, ontwikkelde in 1977 onder de naam van Oximet MET-1471 een gelijkaardig toestel, groot verschil was echter dat zij met een vingersensor en glasvezelkabel werkten.

1978

De Amerikaanse arts William New ontwikkelde het prototype voor een moderne pulsoximeter. Samen met Jack Lloyd besefte hij de potentiŽle belangrijkheid van de pulsoximeter en ontwikkelde hij in de Verenigde Staten interesse bij anaestesisten en andere personen betrokken bij 'critical care'.

1979

image022_8.jpg

De laatste doorbraak in de pulsoximetrie kwam van David Benaron, Professor Pediatrie aan de Stanford University, die het toestel significant verbeterde in die zin dat het zelfs in staat was te werken zonder dat de patiŽnt een pols had. 

extad/healthmonitor.eu

Bereken Je BMI

Geef je lengte en gewicht:
cm
kg