WebiMed.net

Medische Informatie en Gezondheid

Geschiedenis van bloedgasanalyse

1940

De ontwikkeling van de puls-oximeter nam toe tijdens de tweede Wereldoorlog, omdat piloten die op grote hoogte vlogen nog geen drukcabines hadden en daardoor dikwijls het bewustzijn verloren. De techniek redde het leven van heel wat piloten. Kurt Kramer (1906-1985), een leerling van Ludwig Nicolai (1904-?), ontwikkelde een oximeter voor de luchtmacht.

1940

image002_42.jpg

De Britse wetenschapper John Rupert Squire (1915-1966) ontwierp een toestel voor het meten van de hoeveelheid bloed en zijn zuurstofsaturatie in het weefsel van de hand en hij bedacht een calibratietechniek door op het weefsel te drukken om het bloed te verwijderen. Dit werd later ingevoerd in de eerste generatie pulsoximeters die in de operatiezaal gebruikt werden. Hij zond rood en infrarood licht door de vinger voor de continue monitoring van zuurstof.

1940

image004_8.gif

De Amerikaanse legerartsen Frank W. Hartman (1918-2014) en Roy D. McClure (1882-1951) ontwierpen een één-kleur toestel dat in het gebied van de rode golflengte werkte. Deze oxihemoglobinograaf bestond uit een foto-elektrische coloriemeter waarvan de lichtstraal door het weefsel van de hand passeerde. Hoewel het toestel de gewenste gevoeligheid leverde voor klinische studies, kwamen de ernstigste beperkingen voor door volumewijzigingen in de dikte van het weefsel dat aan de lichtstroom was blootgesteld. Op die manier traden fouten op.
Hartman, F. W., and R. D. McClure: Further Anesthesia Studies with Photoelectric Oxyhemoglobinograph. Ann. Surg., 112: 791-794, 1940.

1942

E.A. Goldie ontwikkelde eveneens een toestel voor continue aanduiding van zuurstofsaturatie in circulerend bloed van volwassenen en gebruikte het samendrukken van de oorlel om 'bloedloze' referenties te bekomen.

1942

De Amerikaanse fysiologen Glenn Millikan (1906-1947) en H. Sarre pasten lokale verwarming van bloed toe om capillair bloed te arterialiseren.

1942

De lichtreflectie oximeter werd ontwikkeld.

1942

image006_23.jpg

De Britse wetenschapper Francis J. W. Roughton (1899-1972) en de Noorse fysioloog Per F. Scholander (1905-1980) ontwikkelden een spuit, waaraan een gekalibreerde capillair bevestigd was voor de analyse van koolstofmonoxide in het bloed.

1942

image008_22.jpg

De Amerikaanse anaestesist Henry Knowles Beecher (1904-1976), die in het labo van de Deense Professor Fysiologie Gustav Krogh (1874-1949) gewerkt had, verbeterde in 1942 de door Javoslav Heyrovsky (1890-1967) in 1925 ontwikkelde 'druppelende kwik elektrode polarografie'. Maar het bleef moeilijk om er mee te werken, het vereiste ofwel een anaerobe scheiding en transfer van het plasma, ofwel een calibratie met samengedrukt bloed, samen met een regelmatig reinigen van het kwik.

1945

image006_77.jpg image008_67.jpg

De Amerikaanse microbioloog en immunoloog Richard L. Riley (1911-1999) paste de Roughton-Scholander spuitmethode aan voor het meten van PO2 en PCO2 in het bloed. De 'Riley bubble method' werd door longfysiologen veel gebruikt, vooral om de ventilatie/perfusie-relatie in de longen te bestuderen, maar had feitelijk geen enkel klinisch nut. Die kwam pas bij de ontwikkeling en verbetering van de PO2 elektrode door de Amerikaanse Biochemicus Leland C. Clark jr. (1918-2005).

1946

image010_18.jpg image012_15.jpg

Hemoglobine is waarschijnlijk meer dan eender welke andere proteïne bestudeerd. Maar het was pas na Wereldoorlog II dat de Amerikaanse chemicus Linus Pauling (1901-1994), van het California Institute of Technology en zijn Britse collega Max Perutz (1914-2002), van de University of Cambridge, onafhankelijk van elkaar de chemische structuur van de hemoglobine molecule definieerden, het binden en het vrijlaten van zuurstof uitlegden en de begeleidende moleculaire structuurveranderingen becommentarieerden. Genetische afwijkingen van hemoglobine bleken miljoenen mensen aan te tasten en bleken de meest voorkomende genafwijkingen bij mensen te zijn. Gewoonlijk veroorzaakt door de vorming van een hemoglobine variant met één enkele aminozuursubstitutie in de alfa- of de betaglobine-ketens. Sommige van de afwijkende hemoglobine-moleculen interfereren met zuurstoftransport, sommig verzwakken het overleven van de rode bloedcellen.

1946

image014_13.jpg

De Beckman Oxygen Analyzer (BOA) die de paramagnetische techniek van de Amerikaanse scheikundige Linus Pauling (1901-1994) gebruikte. Een snaargalvanometer met licht reflecterende spiegel, maar de delicate BOA werd onjuist door anaestetische gassen.

1947

image016_11.jpg

De Amerikaanse cardiovasculair chirurg Julius H. Comroe (1911-1984); die ook director was van het Cardiovascular Research Institute at the University of California en zijn collega S.Y. Botelho beschreven de onbetrouwbaarheid van cyanose in het herkennen van arteriële desaturatie.

1948

Datzelfde jaar rapporteerden drie Amerikaanse pediaters Roy McClure (1882-1951), Vivian Behrmann en Frank Hartmann (1918-2014) in hun publicatie How to control anoxemia during anesthesia' het gebruik van de oximeter in de klinische praktijk, maar de eerlijkheid gebiedt ons te melden dat daaraan weinig aandacht werd besteed.

1948

Precieze temperatuurcorrectiefactoren voor de bloed pH werden in 1948 voor het eerst gepubliceerd door T. B. Rosenthal.

1949

image018_9.jpg

De Amerikaanse fysioloog Earl Howard Wood (1912-2009) voegde aan de oor-oximeter van Millikan een drukcapsule toe om het bloed uit het oor te persen en op die manier een zero-setting te bekomen en daarna de absolute O2 saturatiewaarden te verkrijgen als het bloed terug binnenkomt. Het concept is dat van de huidige conventionele puls-oximetrie maar had nadelen die te wijten waren aan onstabiele fotocellen en lichtbronnen. Wood gebruikte zijn idee om absolute saturatiewaarden continu te meten vanuit de ratio’s van optische densiteitsveranderingen door druk in de oor-oximeter.

1949

image020_12.jpg

Robert Brinkman (1894-1994), Professor fysiologie en zijn leerling Wim Zijlstra (1925-2005) begonnen in Groningen de zuurstofsaturatie in het bloed te meten met gebruik van reflecterend licht van het voorhoofd, eerst in vitro daarna in vivo. Zijlstra publiceerde de bevindingen in zijn thesis, die hij in 1962 verdedigde.

extad/peakflowmeter.be

Bereken Je BMI

Geef je lengte en gewicht:
cm
kg