WebiMed.net

Medische Informatie en Gezondheid

1952

1952

Brigitte Ahrenholz (1952-2018) won zilver met het achttal met stuurvrouw van de DDR tijdens het EK roeien van 1971 in Kopenhagen. Twee jaar later in Moskou won ze het EK met de vier met stuurvrouw. In 1974 werd ze met de acht met stuurvrouw opnieuw Europees kampioen in Luzern. Maar haar grootste succes behaalde ze tijdens de Olympische Spelen van 1976 in Montréal, waar ze goud won met de acht met stuurvrouw. In 1983 studeerde ze af, waarna ze zich specialiseerde in chirurgie. Ze startte een praktijk in Werder, een plaatsje kort bij Potsdam.

Karin Büttner-Janz (1952-) vertegenwoordigde de DDR in het turnen tijdens de Olympische Spelen van 1972 in München. Ze won de onderdelen ‘sprong over het paard’ en ‘ongelijke leggers’. Op dat laatste onderdeel werd ze in 1970 ook wereldkampioen en haalde ze vier Europese en twintig DDR-titels. Op 15-jarige leeftijd veroverde ze tijdens haar eerste Olympische deelname het zilver op de ongelijke baren en brons in het ploegenklassement. Er worden ook heel wat oefeningen naar haar vernoemd, met als meest beroemde de voorwaartse Grätschsalto aan de ongelijke leggers, of de Janz-salto. In 1971 studeerde ze af aan de Humboldt Universität zu Berlin,  waarna ze zich specialiseerde in spoedgevallen. Daarna haalde ze aan de Charité Universität van Berlijn ook haar diploma orthopedie. Samen met haar collega Kurt Schellnack (1932-2023) ontwikkelde ze de eerste kunstmatige tussenwervelschijf, de Charité-Disc. Van 1987 tot 1990 was ze het diensthoofd orthopedie van de Charité Universität, daarna werd ze hoofdgeneesheer orthopedie aan het Klinikums Hellersdorf. In 2004 werd ze benoemd tot Medisch Directeur van het Vivantes Klinikums Friedrichshain en vanaf 2008 was ze in die instelling ook hoofd van de dienst spoedgevallen en orthopedie

Ric Charlesworth (1952-) speelde zowel cricket als veldhockey op het hoogste niveau in Australië. Hij was kapitein van de hockeyploeg Western Australian State en werd vijfmaal geselecteerd voor de Olympische Spelen, met het zilver van 1976 in Montréal als mooiste resultaat. Met Australië won hij in 1986 de World Hockey Cup in Londen en na de Spelen van 1998 in Seoel stopte zijn spelerscarrière met 227 wedstrijden voor het nationale team op de teller. Van 1993 tot 2000 was hij hoofdcoach van het Australische vrouwenteam waarmee hij in 1993, 1997 en 1999 de Champion’s Trophy won, in 1994 en 1998 de World Hockey Club en goud op zowel de Olympische Spelen van 1996 in Atlanta als die van 2000 in Sydney. In 2009 kreeg hij de leiding van het Australische mannenteam in handen, waarmee hij datzelfde jaar de Men’s Hockey Champions Trophy won. Het jaar nadien voegde hij daar de Hockey World Cup, de Men’s Hockey Champions Trophy en de British Commonwealth Games aan toe. Hij studeerde af als arts, maar lanceerde zich tien jaar in de politiek. Daarvan deed hij in 1993 afstand omdat hij nooit tot Minister werd benoemd.

Ondanks een knieblessure werd Bill Mackie (1952-) toch geselecteerd voor de Canadese turnploeg, die zoiu deelnemen aan de Olympische Spelen van München. Omdat hij zich in München opnieuw blesseerde, mocht hij zijn Olympische dromen opbergen. Hij keerde terug naar Canada en startte diezelfde dag nog studies geneeskunde aan de University of British Columbia BC Medical School die hij succesvol beëindigde. Hij vestigde zich als huisarts in Victoria maar coachte gelijktijdig de turnploeg van de University of Victoria. Nadien specialiseerde hij zich in sportgeneeskunde

Met haar leeftijd van 12 jaar en 10 maanden was de Zuidafrikaanse Karen Muir (1952-2013) de jongste zwemster ooit die een wereldrecord verbeterde. In 1965 tikte ze in de 110 yards rugslag aan in 1.08.7. De vijf jaren nadien zwom ze liefst vijftien wereldrecords over 100 en 200m rugslag en 110 en 220 yards rugslag. Ze eigende zich 22 Zuidafrikaanse titels toe en was drie keer de snelste tijdens de US National Championships. Door de sportieve boycot tegen haar land kon ze echter nooit deelnemen aan Olympische Spelen, al was ze op dat ogenblik de snelste zwemster ter wereld. Nadat ze stopte met competitiesport, studeerde ze af als arts aan de University of the Orange Free State en samen met haar echtgenoot vestigde ze zich als huisarts in Zuid Afrika. In 2000 emigreerden beiden naar Canada waar ze eerst een praktijk openden in Saskatchewan, later in Vanderhoof, British Columbia. In 2009 kreeg ze te horen dat ze borstkanker had, drie jaar later bleek die te zijn uitgezaaid, waarna ze terugkeerde naar Zuid Afrika, waar ze op 1 april 2013 op 60-jarige leeftijd overleed in Mossel Bay.

De Westduitser Thomas Wessinghage (1952-) kroonde zich vijf keer tot Europees kampioen van de 1.500m en verdiende vier Olympische selecties. Door de Duitse boycot van 1980 en een beenbreuk in 1984 kon hij echter slechts tweemaal deelnemen. Met 62 selecties was hij recordhouder van de Duitse atletiekbond. In 1982 kroonde hij zich tot Europees kampioen op de 5.000m. In 1977 studeerde hij als arts en van 1996 tot 2002 had hij de leiding in handen van de Rehaklinik Saarschleife in Mettlach, waarna hij directeur werd van de Rehaklinik van Damp.

De Amerikaan Mike Woods (1952-) werd geselecteerd voor de Olympische Winterspelen van 1976, 1980 en 1984. Op elk van die Olympiades schaatste hijtelkens de 5.000 en 10.000m, met als beste resultaat de vierde plaats op dat laatste nummer tijdens de Spelen van 1980 in Lake Placid. In 1980 won hij ook de wereldtitel op de 10.000m Hij studeerde af als arts en specialiseerde zich in de anaesthesie.