WebiMed.net

Medische Informatie en Gezondheid

1871-1873

1871

Herman Brockmann (1871-1936) won goud in het roeien bij de twee met stuurman op de Olympische Spelen van 1900 in Parijs, zilver bij de vier met stuurman en brons bij de acht met stuurman. In de drie nummers was hij telkens de stuurman van dienst. Hij studeerde af aan de Universiteit van Amsterdam en vestigde zich in de Nederlandse hoofdstad als huisarts.

1872

William Eldon Tucker (1872-1953) was een rugbyspeler uit Bermuda, die in clubverband uitkwam voor de Engelse ploegen Cambridge University, St. George’s Hospital en Blackheath. Hij werd vijf keer voor de Britse nationale ploeg geselecteerd. Hij studeerde af aan het St. George’s Hospital, specialiseerde zich in Chirurgie en keerde terug naar Bermuda waar hij Heelkunde beoefende in het King Edward VII Memorial Hospital. Tijdens Wereldoorlog I diende hij als Chirurg aan het front waar hij liefst 150 amputaties uitvoerde.

1873

Sir Andrew Balfour (1873-1931) speelde rugby bij Watsonians en Cambridge University en werd eenmaal opgeroepen voor de Schotse nationale ploeg.  Hij studeerde af aan het Edingburgh University en vestigde zich als huisarts in de praktijk van zijn vader. Twee jaar later ging hij opnieuw studeren en specialiseerde hij zich in de Preventieve Geneeskunde en Tropische Ziekten. Hij week uit naar Afrika en was er Chirurg in de Tweede Boerenoorlog. Daarna werkte hij twaalf jaar als Medical Officer in de Soedanese hoofdstad Khartoum, waar hij erin slaagde het aantal Malariadoden met 90% te verminderen door de broeihaarden van de muggen te verwijderen en de watervoorzieningen te verbeteren. Dank zij het drijvend laboratorium geschonken door Dokter Henry Wellcome (1853-1965), de stichter van het gelijknamig farmaceutisch bedrijf, kon hij in de boven Nijl wetenschappelijk onderzoek doen, vooral naar de bloedziekte spirochaetosis. Omwille van gezondheidsproblemen keerde hij in 1912 terug naar Groot-Brittannië waar hij in Londen het Wellcome Bureau of Scientific Research oprichtte en gelijktijdig ook het Wellcome Museum of Medical Science. Het jaar nadien deed hij wetenschappelijk onderzoek in Zuid Amerika en West Indië. Tijdens Wereldoorlog I diende hij bij het Royal Army Medical Corps en haalde hij de rang van Luitenant-kolonel. In 1923 werd hij tot directeur van de London School of Hygiene & Tropical Medicine benoemd.

Thomas Crean (1873-1923) speelde rugby bij het Ierse Leinster, de Wanderers en werd door Ierland en de ploeg van de Britse eilanden opgeroepen voor internationale wedstrijden, waarvoor spelers uit Engeland, Ierland, Schotland en Wales in aanmerking kwamen. Tijdens Wereldoorlog I voltrok hij zijn militaire dienst bij het Royal Army Medical Corps. Nadat hij afstudeerde werd hij Medical Officer in charge van de koninklijke paardenrenbaan op Ascot en had hij een eigen praktijk in de Harley Street van het Londense Westminster. Door zijn oorlogsverleden geraakte hij in gezondheidsproblemen en moest hij zijn praktijk stoppen, waardoor hij in financiële problemen kwam en zelfs bankroet werd verklaard. Op 49-jarige leeftijd overleed hij aan de gevolgen van diabetes.

William Hancock (1873-1910) speelde in de hoogste Engelse competitie cricket bij Somerset. Hij vertegenwoordigde Engeland ook in het tennis en een zware knieblessure verhinderde zijn internationale rugbycarrière. Na zijn studies Geneeskunde specialiseerde hij zich eerst in Chirurgie, waarna hij zich in 1896 bekwaamde in Oftalmologie. Eerst ging hij in de Royal Westminster Ophtalmic Hospital werken en daarna in de Royal London Ophtalmic Hospital, de East London Hospital for Children, de Bolingbroke Hospital en de Central London Ophtalmic Hospital. In december 1909, na achttien maanden buikpijn, liet hij zich uiteindelijk van een appendicitis opereren. De operatie verliep vlot, maar ’s anderendaags stierf hij aan de gevolgen van een longembolie.

Erasmus Arlington "Arlie" Pond (1873-1930) was van 1895 tot 1898 pitcher voor de Baltimore Orioles in de Amerikaanse Major League Baseball. Gedurende zijn sportcarrière volgde Pond postdoctorale cursussen aan de Johns Hopkins University, was hij resident in het St. Joseph's Hospital en liep stage in het Baltimore City Hospital. In juli 1898 werd hij benoemd tot waarnemend assistent-chirurg van het Amerikaanse leger en met het 10e Pennsylvania Regiment naar de Filippijnen gestuurd. In augustus 1902 werd Pond door het leger gedetacheerd bij de Filippijnse Gezondheidsraad. Het jaar nadien aanvaardde hij een vaste baan als medisch inspecteur. In 1906 werd hij benoemd tot eerste hoofd van het Southern Islands Hospital, 650 kilometer ten zuiden van Manilla op het eiland Cebu. In Cebu richtte Pond ook een ziekenhuis voor melaatsen op en vaccineerde de hele bevolking van het eiland. Hij werd ook een sociaal leider van de Amerikaanse gemeenschap van Cebu en hielp honkbal populair te maken op het eiland.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog promoveerde Pond tot majoor bij het Army Medical Corps en werd hij toegewezen aan het Medical Officers' Training Camp in Fort Benjamin Harrison. Na de oorlog opende hij een privépraktijk in Cebu. Hij was ook betrokken bij verschillende zakelijke ondernemingen, waaronder een kokosnootplantage, een veeboerderij op het eiland Mindanao en een navigatiebedrijf, en als resultaat werd hij miljonair.

Op 10 september 1930 onderging Pond in Cebu een operatie wegens blindedarmontsteking. Er trad echter peritonitis op, waaraan hij de week nadien op 58-jarige leeftijd overleed.