WebiMed.net

Medische Informatie en Gezondheid

1970 - 1979

1970

In de jaren 1970 gebeurde een kleine omwenteling op het vlak van weegschalen. De Sunbeam Corporation, die het jaar voordien Hanson Scale had opgekocht, introduceerde de digitale weegschaal van het Japanse Tanita. Deze 'Memorie' gebruikte een condensator en hoewel ze niet mooi oogde kende ze heel wat succes.

Interessant om weten is dat er slechts vijf fabrikanten van weegschalen overbleven toen de industrie overschakelde op elektronica.

Begin van de jaren ’70 kochten de Amerikanen jaarlijks zo’n zes miljoen bad-weegschalen.

Omwille van de morbiditeit als gevolg van de jejuno-ileacale procedure ontwikkelde de Italiaanse Professor Nicola Scopinaro (1956-) de bilio-pancreatische diversie (BPD)-procedure. Die gaf prima resultaten op het vlak van initieel en volgehouden gewichtsverlies en diabetici bereikten een indrukwekkende glycemiecontrole met een genezingsratio van 98% na tien jaar.

1971

In 1971 rapporteerde H. William Scott (1916-1998), Professor Chirurgie aan de Vanderbilt University School of Medicine, over 12 patiënten met morbide obesitas, bij wie 30 cm van het jejunum was geanastomoseerd tot 30 cm van het ileum. Daarbij werd de omgeleide darm naar het transversale of sigmoïde colon afgevoerd.

Eveneens in 1971 rapporteerde de Canadese Professor chirurgie Peter A. Salmon (1929-2003) zijn variant van de end-to-end jejunoileostomie: 25 cm van het jejunum werd geanastomoseerd tot 50 cm van het ileum, en de gebypasseerde darm werd gedraineerd in het middwars colon.

In datzelfde jaar rapporteerden de Oostenrijks-Amerikaanse Professor chirurg Henry Buchwald (1932-) en zijn Amerikaanse collega Richard L. Varco (1913-2004) over een serie waarin 40 cm jejunum werd geanastomoseerd tot 4 cm ileum, waarbij de omgeleide darm werd afgevoerd naar de blindedarm nabij de ileocecale klep. Deze operatie zorgde niet alleen voor aanzienlijk gewichtsverlies, maar bleek ook waardevol bij de behandeling van zwaarlijvige hyperlipidemische patiënten. Drie maanden na de operatie vertoonden de patiënten een gemiddelde daling van 90% van cholesterol en van 96% van de gemiddelde triglyceriden.

De eerste maagrestrictieve chirurgie werd door de Amerikaanse Professoren chirurgie Edward E. Mason (1920-2020) en Kenneth J. Printen (1940-) van de University of Iowa uitgevoerd. De uitsluitend restrictieve operaties kunnen sneller dan een GBP worden uitgevoerd en zijn meer fysiologisch, aangezien geen enkel deel van het maagdarmkanaal wordt omzeild of omgeleid. In hun gastroplastiekprocedure verdeelden Printen en Mason de maag horizontaal van kleine kromming naar grotere kromming, waarbij een maagkanaal overbleef bij de grotere kromming. Deze procedure was niet succesvol voor het behoud van gewichtsverlies.

1972

De Amerikaan Francis John Lang (1934-2013) woog 538 kilo, als soldaat in Korea wees de weegschaal nog 68 aan. Hij schreef die massieve gewichtstoename toe aan het gebruik van voorgeschreven medicatie, waarvan de verdovende substantie volgens hem een oncontroleerbare eetlust opwekte. Hoewel hij niet kon lopen vond Lang een unieke manier om in te spelen op zijn situatie. Hij reisde het land af in een mobilhome met observatievensters en stelde zich tentoon op kermissen en beurzen. Half naakt en liggend op een enorm rond bed, predikte hij de nieuwsgierigen over het kwaad van drugs, waarbij hij zijn lichaam gebruikte als moraal van het verhaal. Begin 1972 werd hij voor een vermoedelijke hartaanval gehospitaliseerd in Houston. Blijkbaar waren de symptomen echter veroorzaakt door een ontstoken galblaas. In 1980 had Lang zijn gewicht tot 167 kilo gereduceerd.

1974

In  Londen werd het eerste internationale congres over obesitas (ICO) georganiseerd. Tijdens deze eerste editie bleek duidelijk dat er ook nood was aan een vakblad. Onder de gezamenlijke redactie van de Britse Professor Alan N. Howard (1929-2020) en zijn Amerikaanse collega George A. Bray (1931-) zag de International Journal of Obesity in 1976 het levenslicht.

1975

In 1975 ging het in 1900 door Jacob Brothers opgerichte Detecto failliet. Voor de fabricatie van haar weegschalen had het bedrijf nog maar pas een nieuwe fabriek gebouwd in Brooklyn. Het vreemde was dat ze geïnvesteerd hadden in machines om de veren te maken, maar de platformen en de basis werden uitbesteed. De bad-weegschalen werden overgenomen door Spiegel Bogene, een filiaal van Beatrice Foods. Later gingen ze samenwerken met het Ierse Hanson Ltd.

1976

In Rome pakten twee Hongaars-Italiaanse plastisch chirurgen, Arpad Fischer (1907-1984) en zijn zoon Giorgio (1934-2001), de draad met liposuctie terug op. Hiervoor koppelden ze een canule aan een toestel met negatieve druk, waarbij ze de 'technique of criss-cross tunnels formation' gebruikten.

General Electric patenteerde een digitale weegschaal; waarvan er meteen 500.000 gefabriceerd werden. De inductieschaal had een spoel met beweegbare kern, die bewoog door het doorbuigen van de veer.

1977

In 1977 rapporteerde Samuel J. Rodgers, endocrinoloog aan de University of Adelaide, over zijn ervaring met 17 gevallen van kaakbedrading. Het vroege gewichtsverlies was vergelijkbaar met maagbypassprocedures, maar de patiënten verdikten opnieuw nadat de draden verwijderd waren.

In 1977 volgde de Amerikaanse Professor chirurgie Ward O. Griffen (1928-2020) de baanbrekende procedure van de Amerikaanse chirurg John F. Alden met een rapport over een belangrijke innovatie. Ze construeerden een Roux-en-Y gastrojejunostomie in plaats van een lus gastrojejunostomie. Deze GBP had de voordelen dat spanning op de lus werd voorkomen en galreflux in de bovenste maagzak werd voorkomen. Zowel Griffen als zijn collega en landgenoot Joseph A. Buckwalter rapporteerden gerandomiseerde onderzoeken die aantoonden dat Roux-en-Y GBP-patiënten een gewichtsverlies bereikten dat vergelijkbaar was met het eerder geziene gewichtsverlies. na de JI-bypass.

1978

In 1978 was de Amerikaan Jon Brower Minnoch (1941-1983) met 635 kilo de zwaarste man ooit. Een geschat gewicht, door zijn enorme omvang, zwakke gezondheid en bewegingsbeperking was het gebruik van een weegschaal immers uitgesloten. Op 12-jarige leeftijd woog hij al 132 kilo, tien jaar later was dat opgeklommen tot 178 kilo. In 1978 werd hij wegens hart- en longfalen gehospitaliseerd. De behandelende endocrinoloog Robert Schwartz (1950-) schatte toen dat zijn gewicht van 635 kilo voornamelijk bestond uit 408 kilo opgehouden vocht. Toen hij datzelfde jaar trouwde met Jeanette, die geen 50 kilo woog en hem twee kinderen schonk, brak hij het record van het grootste gewichtsverschil tussen man en vrouw. Minnoch vervoeren was uitermate moeilijk. Het kostte de grootste moeite om hem in Seattle, met meer dan een dozijn brandweerlieden en hulpverleners, een speciaal aangepaste stretcher en een boot, naar het Universitair Medisch Centrum van Washington te vervoeren. Daar werd hij op twee tegen elkaar geplaatste bedden gelegd. Om hem om te rollen voor het verschonen van zijn beddengoed, waren dertien mensen nodig. Na zestien maanden werd hij met een streng dieet van dagelijks 1.200 calorieën uit het ziekenhuis ontslagen. Daardoor verloor hij 419 kilo en woog hij nog 215 kilo, het grootste tot dan vastgestelde gewichtsverlies bij een mens. Toch werd hij het jaar nadien opnieuw gehospitaliseerd, omdat zijn gewicht was toegenomen tot 432 kilo. Met zijn onderliggend oedeem, dat ongeneeslijk was en moeilijk te behandelen, besloot men om de behandeling te staken. 23 maanden later stierf hij op 41-jarige leeftijd. Op dat ogenblik woog hij 362 kilo en had hij een BMI van 105,3.

De Italiaanse Professor Chirurgie Nicola Scopinaro (1945-2020) introduceerde de biliopancreatische afleiding met duodenale switch. Deze procedure combineerde een horizontale maagresectie met de sluiting van een duodenumstomp, gastro-ileale anastomose en een ileoileale anastomose, om een gemeenschappelijk kanaal van 50 cm en een spijsverteringskanaal van 250 cm te creëren

1979

Billy Leon McCrary (1946-1979) en Benny Loyd McCrary (1946-2001), bekend als de McGuire tweeling, werden als de ‘World's Heaviest Twins’ vermeld in het Guinness Book of World Records. Ze wogen respektievelijk 328 en 338 kilo en verdienden de kost als professionele worstelaars en kermisattractie. Billy overleed op 32-jarige leeftijd, na een motorongeluk tijdens een stunt bij de Niagara watervallen. Benny overleefde zijn tweelingsbroer 21 jaar en stierf op 54-jarige leeftijd aan hartfalen.

Sommige chirurgen geloofden dat malabsorptie nodig was voor succesvol gewichtsverlies. Vanwege de complicaties diarree, leverfalen en ernstige uitdroging, die met jejuno-ileale bypasses gepaard gingen, stelde de Italiaanse Chirurg Nicola Scopinaro (1945-2020) een significante wijziging voor van de techniek. Na studies bij honden, publiceerde hij zijn ervaring op menselijke proefpersonen die een bilio-pancreatische omleiding ondergingen en die nog steeds de Scopinaro-procedure wordt genoemd. Deze chirurgische techniek omvatte een distale gastrectomie met een lange Roux-ledemaat en een 50cm kort gemeenschappelijk kanaal. Scopinaro meldde dat het gewichtsverlies van meer dan 79% tot 25 jaar aanhield, omdat de opnamecapaciteit voor de patiënt beperkt was tot 1250 kcal/dag. Hij vermeldde ook een laag aantal complicaties, meestal bloedarmoede, eiwitondervoeding en stomazweren. De resultaten van Scopinaro werden echter nergens anders gerepliceerd en er aan zijn techniek werden verschillende wijzigingen doorgevoerd. De meest geaccepteerde is de Duodenal Switch, gerapporteerd door de Canadese chirurg Picard Marceau en zijn Amerikaanse collega Doug S. Hess (1930-2023). De veranderingen omvatten het vervangen van de distale gastrectomie door een verticale of sleeve gastrectomie, waardoor vagale innervatie en pylorische functie behouden blijven. Vervolgens werd een duodeno-ileale anastomose uitgevoerd op 100 cm van de ileocecale klep. Deze alternatieve techniek van bilio-pancreatische afleiding leverde hetzelfde gewichtsverlies op met minder complicaties.

In 1979 introduceerde de Amerikaanse chirurg Cesar A. Gomez de horizontale maag-niet-modificatie van de gedeelde gastroplastiek en hij versterkte de grotere krommingsuitlaat met een lopende hechting. Ook dit leidde niet tot blijvend succes. Ook de maagscheidingsoperatie van de Amerikaanse chirurg William G. Pace van The Ohio State University Hospitals, Columbus, was weinig succesvol. Om dit probleem op te lossen, voerden de Amerikaanse chirurgen James W. LaFave (1928-2021) en John F. Alden in 1979 een totale dwarsnieting uit van de maag en een genaaide anterieure gastrogastrostomie. Deze operatie gaf ook geen gewichtsverlies op lange termijn.