Geschiedenis van de Spirometrie - Deel VII
1879
J. Gad publiceerde een artikel over de 'Pneumatograaf', die naast de reeds bekende parameters van het spirometrisch onderzoek, ook toeliet om de volumeveranderingen van de thorax tijdens in- en uitademen te registreren. “Wie zich experimenteel met vragen over de mechaniek van de ademhaling bezighoudt, zal spoedig de nood voelen om over een toestel te kunnen beschikken dat toelaat de door de ademhaling begeleidende volumeveranderingen van de thorax te noteren”
Voor hij op mensen testte, probeerde Gad zijn pneumatograaf eerst uit op een konijn. Gad suggereerde ook een nieuwe naam voor zijn Pneumatograaf: 'Aeroplethysmograph'.
Vanaf de jaren 1850 werden bij mensen met astma, tuberculosis en andere longziekten spirometers gebruikt om hun longcapaciteit te meten. Deze vroege spirometers en "respirometers" gebruikten springveren, uitzetbare zakken, waterverplaatsing of andere methods om te tonen hoeveel lucht de patiënt kon uitblazen
Eduard Pflüger
1882
De eminente Duitse fysioloog Eduard Pflüger (1829-1910) beschreef reeds in 1882 een “pneumonometer”, Gad gebruikte echter een iets andere metode. Pflüger gebruikte het werk van Boyle door de constructie van een metalen cylinder die lang genoeg was om er een man in te zetten. Hij noemde het een “Menschendose”, vrij vertaald een mensendoos (= body box).
Pflüger vroeg zijn proefpersoon om volledig uit te ademen tot zijn residueel volume, daarna decompresseerde hij plots de inhoud van de doos en dus ook de lucht rond de proefpersoon en zijn alveolen. Door dit maneuver zette het alveolaire gas uit, en gezien de proefpersoon zijn borst in volledige expiratie hield, moest het toegevoegde gasvolume (door de expansie) de longen verlaten en kon het alzo worden opgevangen in een aan de proefpersoon gekoppelde spirometer. Vermits hij de initiële alveolaire druk, de nieuwe lagere druk en het gasvolume dat uit de longen was gekomen kende op het moment dat de thorax in zijn minimaal volume gehouden werd, kon Pflüger het originele gasvolume in de longen berekenen. Hij rapporteerde waarden van 400 tot 800 ml voor residueel gasvolume bij een volwassen man. Pflüger schijnt deze methode niet lang genoeg te hebben volgehouden om ze te verfijnen en er de aanvaarding voor te krijgen
1882
Spirometer die eveneens de bewegingen van de borst registreerde, de hoeveelheid uitgeademende lucht en de tijd waarin dit gebeurde
1883
C. Speck ontwikkelt een ergometer genaamd de 'ergostat'
1891
Hanriot en Richet ontwikkelden een methode voor het bepalen van de respiratoire uitwisseling, zowel de zuurstofconsumptie als de koolstofdioxide productie, waarbij drie gelijkaardige grote “wet-gas” meters gebruikt werden; eentje mat de ingeademde lucht, de tweede de uitgeademde lucht en de derde de uitgeademde lucht na de absorptie van de koolstofdioxide in een aangepaste absorber. Het verschil in meting tussen de tweede en de derde meter toonde de hoeveelheid koolstofdioxide aan die gedurende een bepaalde tijd geëlimineerd werd
De methode van Hanriot en Richet werd niet algemeen aanvaard, zonder twijfel omdat er speciale oorzaken van fouten zijn in gasmeters, die moeilijk of zelfs onmogelijk kunnen voorkomen worden in de beschreven opstelling.
Bovendien had dit toestel, net als de grote spirometers gebruikt door Speck (1892) en Tissot (1904), het nadeel veel te zwaar en dus onhandelbaar te zijn.
1896
E. Bouny doet studies met de eerste fiets ergometer
Sporadische rapporten over toestellen voor het meten van VC werden gepubliceerd in het tweede deel van de 19de eeuw: het toestel van Mitchell is een miniatuur versie van de huishoudelijke “dry gas meter”; het toestel van MacMunn is gewoon een uitzetbare zak met een lintmeter om zijn omvang te meten; het toestel van Dennison is een eenvoudige rubberen blaasbalg en het toestel van Stanley heeft een intern wiel dat onder water draait waarbij de wijzer op de wijzerplaat gedraaid wordt.
