Geschiedenis van de Spirometrie - Deel II
1718
Begin van de jaren 1700 was James Jurin (1684-1750) de eerste gekende wetenschapper die absolute metingen van de luchtvolumes registreerde. Hij mat een tidaal volume van 650 ml en eveneens een maximale expiratie van 3610 ml. Jurin voerde zijn experiment uit door in een blaas te blazen en door de principes van Archimedes toe te passen, kon hij het luchtvolume in de blaas meten.
James Jurin bekleedde een centrale plaats in de medische en wetenschappelijke kringen van Engeland. Zijn objectieve maar krachtige verdediging van pokken inenting, waarbij men een innovatieve statische aanpak toepaste, bracht hem een wijdverspreide erkenning zowel in Engeland als in het buitenland. Hij was zeven jaar secretaris van de Royal Society en participeerde aan de belangrijkste wetenschappelijke debatten van die periode. De briefwisseling van Jurin levert een rijk materiaal op voor de studie van de achttiende eeuwse natuurfilosofie en geneeskunde, vooral over de pokken inenting. Het volume levert een brede en waardevolle collectie brieven, evenals een lijst van publicaties van Jurin en een kalender van zijn complete correspondentie. Het inleidende biografisch essay beschrijft hoe Jurin een succesvolle carriere van arts in Londen combineerde met die van natuurfilosoof.
1727
Tijdens de eerste helft van de 18de eeuw bevestigde de Engelse predikant Stephen Hales de bevindingen van Jurin van een maximale expiratie van 3610 ml. Hij registreerde het maximum volume lucht dat in een blaas kon uitgeademd worden, met het meten van de daaruitvolgende verplaatsing van water, overeenkomstig het principe van Archimedes. Zijn inschatting, van wat later VC genoemd werd, was 3,6 L. De vroegste schattingen van longvolume werden uitgedrukt in ATPS waarde (Ambient Temperature, Pressure and Saturation), wat zo’n 10% minder is dan volumes bij BTPS (Body Temperature, Pressure and Saturation) waarden. Eigenaardig genoeg zaten de resultaten van Hales verborgen in een monografie Vegetable Staticks, die vooral gericht was op experimenten met groentensap. Zijn beschrijving van een methode over het collecteren van gas boven water, was een andere belangrijke bijdrage voor de latere ontwikkeling van de spirometrie. Hij ontwikkelde dit echter voor het bestuderen van de verbrandingsproducten van een kachel en blijkbaar heeft hij het nooit gebruikt voor de techniek van respiratoire metingen. Zijn belangrijkste aanspraak op fysiologische bekendheid was dat hij de eerste was die bloeddrukmetingen uitvoerde, dat deed hij in de femorale arterie van een paard.
 Stephen Hales |
 U tube manometer |
Hij verklaarde de natuur van de respiratoire gassen, waarbij hij een onderscheid maakte tussen hun vrije (gazeuse) en vaste (chemisch gecombineerde) vormen. Tevens toonde hij aan dat het herademen vanuit een gesloten circuit kon uitgebreid worden indien geschikte gasabsorbeerders werden ingeschakeld. Hij vond de pneumatische laagte uit voor het verzamelen van gassen en berekende de oppervlakte van de binnenzijde van de longen. Hij mat de grootte van de alveolen en berekende de tijd die het bloed doorbracht in de pulmonaire capillairen. De U-buis manometer was een uitvinding van hem en hij mat de intrathoracale drukken gedurende een normale en een geforceerde ademhaling.
Bovendien is Hales bekend om zijn nauwgezette metingen en aandacht voor details, wat vanzelfsprekend zeer belangrijk is in het bepalen van de correcte absolute metingen van longvolumes en inhouden.