Geschiedenis van bloedgasanalyse
Volgens de Griekse arts Hippocrates van Kos (460-377 vC) berustte een goede gezondheid op een juist evenwicht tussen de vier lichaamssappen: bloed, slijmen, zwarte gal en gele gal, een evenwicht dat afhing van de productie van leven verwekkende hitte binnen de linker ventrikel.
De Griekse filosoof en arts Aristoteles (384-323 vC) stelde vast dat arteriën lucht vervoerden
De Griekse arts Erasistratus van Cos (330-250 vC) dacht dat 'pneuma' ontwikkeld uit lucht in de linker ventrikel, de substantie was die door de arteriën naar de weefsels gepompt werd.
Galen of Claudius Galenus (130-199 AD), een Grieks-Romeinse arts, geloofde dat het hart bloed koelende lucht uit de longen in het linker ventrikel zoog, waar de vitale hitte ontstond, dat pneuma via de arteriën naar de weefsels getransporteerd werd en vandaar, via anastomosen, naar de venen en het bloed, nadat het terug in het hart kwam, via zeer kleine poriënin het septum van de rechter naar de linker ventrikel passeerde voor een nieuwe bevoorrading.
1553
Michael Servetus (1511-1553), een Spaanse arts en theoloog, sprak Galen tegen in zijn Christianismi Restitutio (1553). Hij concludeerde dat de communicatie tussen de rechter en de linkerzijde van het hart "niet door de middelwand van het hart gebeurde... maar dat via een zeer ingenieus arrangement het fijne bloed verder gedreven werd door de longen," de eerste hypothese over het bestaan van pulmonale capillairen. Severtus zond zijn boek naar John Calvin (1509-1564), die het als ketterij beschouwde. Calvin liet Servetus arresteren, gooide hem in de gevangenis en verbrandde hem binnen het jaar na de publicatie op de brandstapel.
1628
William Harvey (1578-1657), een schitterende Engelse anatomist en Geneesheer, beschreef de bloedstroom door het lichaam, met inbegrip van de circulatie door de longen. In zijn monumentale De Motu Cordis (1628), verklaarde Harvey vlakaf dat het bloed van de rechter ventrikel naar de linker ventrikel gepompt werd via de pulmonaire circulatie, waarbij het door "de onzichtbare poreusheden van de longen en de minieme connecties van de longvezels passeerde."
1661
Deze theoretische pulmonaire poreusheid werd anatomische realiteit toen ze voor het eerst gezien werd door de beroemde Italiaanse microscoop specialist Marcello Malphigi (1628-1694). Aldus werd de anatomie van de circulatie beknopt beschreven, maar de natuur van het vitale ingrediënt waardoor ademen het binnenste leven verwekkend vuur voedde bleef ondefinieerbaar. Het duurde 100 jaar om dat te ontdekken.
1666
De Engelse natuurkundige, mathematicus, theoloog, astronoom, natuurfilosoof en alchemist Isaac Newton (1643-1727) bestudeerde het kleurenspectrum dat geproduceerd werd als zonlicht door een prisma scheen.
1667
Robert Hooke (1635-1703), een Britse natuurkundige, sterrenkundige en architect, demonstreerde in 1667 dat een hond, waarbij de blootgelegde longen verschillende pleura puncties had, in leven kon gehouden worden door een constante luchtstroom door de trachea te sturen en dit zonder de minste beweging van de longen.
Net als de Britse arts Richard Lower (1631-1691) al aangetoond had, toonde Hooke dat arterialisatie van bloed in de longen gebeurde door de introductie van verse lucht. Maar niemand noteerde dat er iets uit de lucht genomen werd en er iets anders aan toegevoegd werd.
1680
Robert Boyle (1627-1691), een Iers filosoof en scheikundige, stelde vast dat de lang gezochte, levensondersteunende substantie in de lucht zelf zat.