Cardiologisch Onderzoek 1921
1921
1921
De originele publicatie van een geval van permanent reciprocerende tachycardie. Deze arrhythmie werd voor het eerst gerapporteerd, en zijn reciprocerend mechanisme voor het eerst verondersteld en volledig beschreven door de Franse cardioloog Leon Gallavardin (1875-1957)
Gallavardin L.,Gravier l. Deux cas de tachycardies en salves chez de jeunes sujests. Arch Mal Coeur 1921; 14:71
Het duurde iets minder dan een halve eeuw om een bevestiging te krijgen van de hypothese door geprogrammeerde stimulatie. Het bovenste beeld toont de oppervlakte en oesophagale tracés met de karakteristieke caudo-craniale atriale activatie en een 'P-R interval korter dan de R-P'. Het onderste deel toont de resultaten van een geprogrammeerde atriale stimulatie en de corresponderende trapdiagrammen.
ECG-toestel gefabriceerd door Cambridge Scientific Instrument Company
René-Adolphe Lutembacher (1884-1968), één van de leerlingen van Henri-Louis Vaquez (1860-1936) interesseerde zich zeer voor de grafische methode van de cardiograaf van Marey en publiceerde in 1921 "Les nouvelles méthodes d'examen du coeur en clinique". Hij perfectioneerde het toestel met toevoeging van een optische polygraaf en paste daarop de cinematografische techniek toe. Hij beschreef het syndroom dat zijn naam draagt en presenteerde l'Académie des Sciences in 1926, samen met Léon Gaumont (1864-1946), een communicatie: "Application à l'enseignement de l'enregistrement optique des sons combiné avec le cinématographe".
Het naar hem genoemde syndroom van Lutembacher, ook gekend als de ziekte van Lutembacher of Lutembacher's Komplec, is een uiterst zeldzame vorm van angiocardiopathie. Een hartziekte waarbij epitaal defect gecombineerd is met een mityrale stenose. Er is gewoonlijk een merkbare dilatatie en hypertrofie van de rechter hartzijde. De gedillateerde pulmonaire arterie is gewoonlijk ook groter dan de aorta. Het syndoom is congenitaal maar kan ook verkregen worden door reumatische koorts. De toestand werd in 1750 voor het eerst beschreven door Johann Friedrich Meckel, Senior (1724-1774), daarna in 1865 door Thomas Bevill Peacock (1812-1882) en in 1866 door Louis Martineau (1836-1888).
1921
Dokter Camille Lian (1882-1962), werkzaam in 'Hôpital Tenon' in Parijs publiceerde 'Le diagnostique clinique de l'infarctus du myocarde'
1921
Sphygmograaf van Frank-Petter ist een toestel met roetbeschrijving.
Sphygmograaf van Jaquet met een zeer precies uurwerk met 1/5 seconde tijdsregistratie naast de polscurve. De snelheid van de strip veranderde via een hefboom van 10 tot 40 mm/sec.
Sphygmograaf voor de opname van de capillaire pols
Hart geluidapparaat van Marbe. Het toestel zorgt voor een grafische registratie van de hartgeluiden evenals voor pathologische geluiden, de duur van de systole en de diastole, enz.
Sphygmograaf van Uskoff voor de simultane opname van menselijke luchtdruk en pols, evenals de arteriële en veneuze pols of de hartslag, respektievelijk carotidepols.
Toestel van Ohm voor de fotografische opname van harttonen evenals de veneuze en arteriële pols..
Cambridge elektrocardiograaf Model 3