Cardiologisch onderzoek: 1915-1919
1915
Alfred Einstein Cohn (1879-1957) kreeg in mei 1915 het eerste Hindle ECG toestel. Bij het eerste gebruik op 20 mei gaf het toestel aan dat de patiënt een acuut anterior infarct had, hoewel dat in die tijd nog niet herkend werd.
1915
Ernest Henry Starling (1866-1927) was een Engelse fysioloog, hoofdzakelijk werkzaam aan de 'University College' van Londen, waar zijn schoonbroer William Maddock Bavliss (1860-1924) zijn voornaamste medewerker was. Starling is het meest gekend omwille van de ontwikkeling van de 'Frank Starling law of the heart', ook gekend als 'Starling's law' of 'Frank Starling mechanism', die hij in 1915 presenteerde en in 1919 aanpaste. Deze wet stelde dat hoe groter het bloedvolume dat tijdens de diastole het hart binnenkomt, hoe groter het uitgestuwde bloedvolume tijdens de systolische contractie. Dit liet toe de cardiale output te synchroniseren met de veneuze return, arteriële bloedtoevoer en humerale lengte, zonder afhankelijk te moeten zijn van externe aanpassing om veranderingen te doen.
1915
Bloeddrukmeter vervaardigd door Boulitte, Parijs, ca 1915
1915
EKG controlebox voor Hindle Model 2
1916
In 1916 beschreven Francis Gano Benedict (1870-1957) en Tompkins een klinische respiratiekamer, principieel ontworpen voor de accurate bepaling van de respiratoire quotiënt in periodes van één uur of langer. Hiervoor gebruikten zij het universele respiratietoestel, maar de kamer was van de kleinste capaciteit die gebruikt kon worden en waarin de proefpersoon toch nog comfortabel kon zitten.
1916
William A. Baum vond de Baumanometer uit, nu nog steeds het referentietoestel voor bloeddrukmetingen met kwik. Tijdens zijn dagelijks werk in een grote kliniek waar fysiek onderzoek en medische testen voor werk en verzekering plaatsvonden, zag Baum het belang in van een accurate bloeddrukmeting. Hij bemerkte ook de duidelijke tekortkomingen van de gebruikte toestellen. In plaats van zich hierover kritisch op te stellen besloot hij hieraan iets te doen en het resultaat van deze houding was de eerste Baumanometer® bloeddrukmeter. Hij functioneerde volgens de onveranderbare wet van de zwaartekracht en was eenvoudig en makkelijk in gebruik. De Baumanometer® sphygmomanometer werd vlug voorkeur bloeddrukmeter in de Verenigde Staten.
1918
Emile Spengler introduceerde de Vaquez-Laubry bloeddrukmeter, waarschijnlijk de allereerste aneroïde bloeddrukmonitor die exact dezelfde technologie gebruikt die vandaag nog steeds gebruikt wordt.
Het belangrijkste werk van de Franse cardioloog Henri-Louis Vaquez (1860-1936) was toegespitst op ziekten van hart en bloedvaten. Hij zette het werk van zijn leermeester Charles Édouard Potain (1825-1901) i.v.m. hypertensie verder, wat resulteerde in de co-ontwikkeling van de Vaquez-Laubry sphygmomanometer. Vaquez was zo beroemd dat er bij manier van spreken gevochten werd om onder zijn hoede assistent te worden. Op zeker ogenblik riep Vaquez de vijf overgebleven kandidaten samen om onder elkaar aan te duiden wie volgens hen de eer het meest verdiende. In een historisch pokerspel won Charles Laubry. Later werd hij zelfs de associé van Vaquez.
Charles Laubry (1872-1960) was een Franse cardioloog, die in 1937 de Franse Cardiologische Liga oprichtte. Hij werd als lid van de Académie des Sciences verkozen omwille van zijn buitengewoon werk in de Cardiologie en voor de ontwikkeling en verbeteringen die hij aanbracht bij de meettechnieken van bloeddruk met de uitvinding van de bloeddrukmonitor die nog steeds zijn naam en die van Henri-Louis Vaquez draagt.
Op deze prachtige foto uit 1918 nam Emile Spengler de bloeddruk van Professor Laubry, waarbij hij de Vaquez-Laubry Sphygmo-Tensiophone gebruikte
1918
G. Bousfield beschreef de spontane veranderingen in een elektrocardiogram tijdens angina.
Bousfield G. Angina pectoris: changes in electrocardiogram during paroxysm. Lancet 1918;2:475
1918
Boulitte ECG, snoergalvanometer, vloermodel.
1918
Francis Gano Benedict (1870-1957) verkleinde zijn respiratietoestel naar een veel kleinere vorm. In plaats van zwavelzuur gebruikte hij nu calciumchloride voor de absorptie van waterdamp en het toestel was zo compact dat het vervoerbaar was. Dit betekende dat het van de ene hospitaalkamer naar een ander gebracht kon worden, zonder dat men het uit elkaar moest halen en zonder extra assistentie.
1918
Een nieuw ECG van Willem Einthoven, gebaseerd op het werk van Waller
1918
James Bryan Herrick (1861-1954), een Amerikaanse arts die heel wat belangrijke fenomenen in de Geneeskunde van de 20ste eeuw beschreef, was de auteur van het mechanisme van myocard infarct. Hij postuleerde dat een trombose in de coronaire arterie tot de symptomen en abnormaliteiten van een hartaanval leidde. Deze bevinding werd in 1912 gepubliceerd in JAMA en in 1918 was hij de eerste die het maken van een ECG aanmoedigde voor de diagnose van een myocard infarct.
1919
Francis Gano Benedict (1870-1957) rapporteerde de constructie van een grote groep kamers, waarmee men minstens twaalf proefpersonen in bed kon houden, waarbij de eliminatie van koolstofdioxide van de groep kon bepaald worden. Datzelfde jaar publiceerde hij een rapport over metabolische standaarden met uitgebreide tabellen gebaseerd op leeftijd, geslacht, lengte en gewicht.
1919
Jules Jean Baptiste Vincent Bordet (1870-1961) was een Belgische immunoloog en microbioloog die in 1919 voor zijn ontdekkingen op gebied van het immuunsysteem de Nobelprijs voor Geneeskunde ontving. Het bacteriëngeslacht 'Bordetella' is naar hem genoemd. Bordet werkte vanaf 1894 aan het Parijse 'Institut Pasteur' waar hij de fagocytose van bacteriën door witte bloedcellen beschreef en in 1898 de haemolyse die optreedt bij het toevoegen van lichaamsvreemd bloedplasma aan rode bloedcellen.