Cardiologisch Onderzoek 1939
1939
In 1939 ontdekte de Amerikaan Isidor Isaac Rabi (1898-1988) het fenomeen van de magnetische resonantie (MRI), waarvoor hij in 1944 de Nobelprijs voor Fysica kreeg uitgereikt. In 1963 publiceerde P. C. Lanterbur van de New York University de met MRI gemaakte beelden in Nature. In 1982, nog eens 20 jaar, later werd pas het eerste toestel gepresenteerd.
1939
Eduardo Braun-Menendez (1903-1959) en Juan Carlos Fasciolo (1911-1993) observeerden dat acute partiële ischemie van de nieren dezelfde effecten produceerde als chronische ischemie:
(1) indien de arterie van een normale nier geënt op de nek van een hond afgedrukt werd een lichte maar definitieve verhoging van de bloeddruk produceerde,
(2) het bloed van acute ischaemische nieren indien intraveneus ingespoten bij honden onder anestesie grotere verhoging produceerde in bloeddruk dan controlebloed en
(3) het een vasoconstrictieve werking had op de Lawen-Trendelenburg preparatie.
Juan Carlos Fasciolo Luis Federico Leloir
Eduardo Braun-Menendez (1903-1959), Juan Carlos Fasciolo (1911-1993), Luis Federico Leloir (1906-1987) en Juan M. Munoz (1939) prepareerden extracten uit veneus bloed uit deze nieren en ontdekten een druk substantie die zij "hypertensine" noemden. Zij vonden eveneens dat deze substantie eveneens in vitro kon geprepareerd worden door incubatie aan 370°C. bloedplasma of serum met renine, een proteïne die aanwezig is in de extracten van nieren (Braun-Menendez, Fasciolo, Leloir, and Mufioz, 1940a). Ook werd aangetoond dat renine wordt uitgescheiden door de ischemische nier en dat vervolgens hypertensine gevormd wordt in het veneuze bloed.
1939
De introductie van buisversterkers met oscillografen, onder meer door de Zweedse hartchirurg Rune Elmqvist (1906-1966) uit Lund en vooral het gebruik van schrijfregistreerapparaten bevorderde aanzienlijk de ontwikkeling en de toepassing van de elektrocardiografie.
1939
De Argentijnse Professor Doctor Alberto C. Taquini (1905-1998) bewees dat de verhoging van de bloeddruk, die volgde op het herstel van de circulatie in de nieren, eveneens geproduceerd werd door een plasmatische substantie uit het veneuze bloed van acuut ischemische nieren en hij noemde het 'hypertensine'. Daarna bewees hij dat dit het resultaat was van een enzymatische reactie waarin renine het enzyme was en plasma het substraat. Op hetzelfde ogenblik postuleerde Dr. Irvine Heinly Page (1901-1991) dat renine geactiveerd door plasma vaso actief werd en de substantie werd 'angiotonine' genoemd.
1939
Een rechtstreeks schrijvend ECG van de firma Marc LUCAS A4
1939
Richard Langendorf (1908-1987) rapporteerde een geval van atriaal infarct ontdekt tijdens een autopsie, dat retrospectief kon gediagnosticeerd worden door veranderingen in het ECG. Langendorf R. Elektrokardiogramm bei Vorhof-Infarkt. Acta Med Scand. 1939;100:136.
Richard Langendorf was één van de leidende figuren op het vlak van onderzoek naar cardiale arritmieën. Hij studeerde in 1932 af als arts aan de "German University of Prague". Hij specialiseerde zich in Interne Geneeskunde aan de Praagse Universiteit, waar hij sterk beïnvloed werd door Max Winternitz (1900-1952), een vooraanstaand elektrocardiograaf en expert in de interpretatie van cardiale arritmieën. In 1939 vluchtte Richard Langendorf uit Tjechoslowakije en emigreerde hij naar de Verenigde Staten, waar hij als cardioloog begon aan de "Cardiology Department of Louis". In 1949 werd Langendorf herenigd met zijn vriend Dr. Alfred Pick. Samen deden ze immens veel invasief onderzoek om de cardiale arrihmieën beter te kunnen verstaan. In 1979 publiceerden Pick en Langendorf hun klassieker "Interpretation of Cardiac Arrhythmias".
1939
Een artikel uit een Amerikaans dagblad, waarin gemeld werd dat een hospitaal in Los Angeles uitgerust werd met een speciaal ontworpen ijskast die dienst deed als 'bloedbank' en waarin een aanzienlijke hoeveelheid menselijk bloed kon bewaard worden voor die gevallen die een bloedtransfusie nodig hadden. Volgens het artikel werd op die manier jaarlijks meer dan 10.000 USD bespaard en werd het uitstellen van chirurgische ingrepen vermeden. Het bloed werd nooit langer dan twee weken bewaard bij een temperatuur van 4°C.
1939
Bouckaert, Grimson & Heymans (1939) bevestigden de bevindingen van Houssay & Fasciolo (1937) die duidelijk aantoonden dat ischemische nieren een druk substantie produceerden.