Geschiedenis van de weegschaal en van obesitas
1607
Een van de allereerste afbeeldingen van het wegen van mensen is bovenstaande goache op papier in de autobiografie van Nuruddin Salim Jahangir (1569-1627), die van 1605 tot 1627 als keizer regeerde over Mogoelrijk, het meest zuidelijke deel van het huidige India. Het kunstwerk werd geschilderd door Manohar en toont hoe keizer Jahangir zijn zoon Prince Khurram (1592-1666) weegt met op de andere schaal goud als tegengewicht.
1614
Wie vond uiteindelijk de badweegschaal uit, ook bekend als personen weegschaal? Het idee om het lichaamsgewicht te meten kwam toe aan de Italiaanse arts Santorio Santorio, ook gekend als Sanctorius (1561-1626), die voor zijn onderzoeken een stoel gebruikte gekoppeld aan een Steelyard. Sanctorius bestudeerde het metabolisme door in de loop van de dag de gewichtsschommelingen in zijn eigen lichaam te bestuderen tijdens diverse metabole processen zoals spijsvertering, slapen en eten. Voor deze metingen, gebruikte hij een set van speciaal geconstrueerde apparatuur. Zoals een weegschaal, een hartslagmeter (pulsilogium), een hydrometer om het vochtgehalte te meten in gas en een stoel opgehangen aan een Steelyard die ontwikkeld werd om wat, hij noemde, de ongevoelige transpiratie te meten, waarmee verwezen werd naar de vluchtige stoffen die verondersteld werden het lichaam verlieten. Door het wegen van al het voedsel en alle drank die hij had ingenomen en ook alle uitwerpselen die hij produceerde, verkreeg Sanctorius numerieke metingen over zijn ongevoelige transpiratie. Via deze experimenten introduceerde Sanctorius het kwantitatieve aspect in medisch onderzoek en op hetzelfde ogenblik richtte hij de moderne studie van het metabolisme op.
Deze illustratie uit de Medicina Statica van Santorio Santorio toont de auteur zittend in zijn Steelyard stoel, op het punt om zichzelf te wegen na een maaltijd. Dit was de eerste gecontroleerde studie van wat nu basaal metabolisme genoemd wordt.
1669
De Franse wiskundige Gilles Personne de Roberval (1602-1675) was de uitvinder van de bovenschalige balans met twee armen, gekend als Static Enigma, die later als voorbeeld diende bij het ontwerp van vele andere balansen.
De balans van Roberval werkte volgens het hefboomprincipe. De weegposities worden door de parallelle raamconstructie horizontaal gehouden. De nauwkeurigheid was niet al te groot door de wrijving van de constructie-assen. De balans werd vroeger vooral veel gebruikt in de handel. Groot voordeel was dat de weging niet werd beïnvloed door de plaats waar de producten op de balans werden geplaatst. Op de ene schaal werd het te wegen voorwerp gelegd, op de andere zoveel gewichten tot beide schalen in evenwicht kwamen.
In Roberval, een historisch stadje in Frankrijk met 366 inwoners, werd in 2005 een reusachtige weegschaal onthuld als eerbetoon aan Gilles Personne de Roberval. Het monument is 2m20 hoog en zes meter lang.
1675
De Tibetaanse medische verhandeling 'De Blauwe Beryl' erkende obesitas en stelde dat de vereiste behandeling gewichtsverlies was. De auteur Sangye Gyamtso (1653-1705) merkte ook op dat 'overeten ziektes veroorzaakte en de levensduur verkortte'. Hij suggereerde twee behandelingen voor obesitas, een krachtige massage van het lichaam met erwtenpoeder en het eten van de slokdarm, het haar en het vlees van een wolf, die ook aan te raden om de behandeling van struma en oedematose aandoeningen.