Cardiologisch onderzoek: 1876-1880
1876
De Franse wetenschapper Etienne-Jules Marey (1830-1904) gebruikte de elektrometer om de elektrische activiteit van een blootgesteld kikkerhart te registreren. Hij benutte daarvoor de 'capillaire elektrometer' die de Luxemburger Gabriel Lippman ontwikkeld had, maar het was voor hem niet voldoende: vanaf 1900 schakelde hij over op de 'snaargalvanometer' van de Nederlander Willem Einthoven
Verschillende modellen van sphygmografen door E. J. Marey ontwikkeld: Het afleiden van de pols gebeurde via de arterie radialis, het houten systeem werd op de onderarm gefixeerd (A, B), de pulsaties werden op een papier geregistreerd (C).
1876
Ernest Mach (1838-1916), hoogleraar experimentele natuurkunde aan de Universiteit van Praag, toonde experimenteel het Dopplereffect aan in lichtgolven en vloeistoffen. Bovendien is het machgetal naar hem genoemd. In 1876 construeerde hij een eigen sfygmograaf.
Sphygmograaf van Mach
1876
Samuel Siegfried Karl Ritter von Basch (1837-1905) was een Joods, Tjechisch-Oostenrijkse geneesheer die eigenlijk het meest bekend werd als persoonlijke arts van keizer Maximiliaan van Mexico.
Sphygmomanometer van von Basch
In 1881 vond von Basch zijn sphygmomanometer uit. Het toestel bestond uit een met water gevulde zak die aan een manometer gekoppeld was. De manometer werd gebruikt om de druk te bepalen die nodig was om de arteriële pols toe te snoeren. Directe bloeddrukmeting door catheterisatie bevestigde dat het ontwerp van von Basch een niet-invasieve meetmetode van de bloeddruk zou mogelijk maken. Men voelde de pols op de huid net boven de arterie om te bepalen wanneer de arteriële pols verdween. De sphygmonanometer van Samuel von Basch heeft een aneroïde barometer schaalverdeling die de veranderingen in bloeddruk toont, in tegenstelling met de moderne die een cuff hebben en een U-buis. Om de maximale bloeddruk te nemen heeft het een peer die op de radiale arterie gedrukt werd tot de pols verdween. Nochtans kende het ontwerp van von Basch nooit een enthousiaste opvolging, veel artsen uit die tijd stonden sceptisch tegenover de nieuwe technologie, waarbij ze beweerden dat het toestel poogde de traditionele diagnose ideeën te vervangen. Bovendien betwijfelden velen het medisch nut van informatie over bloeddruk. Dit weerhield sommigen niet een meer bruikbaar toestel trachten te produceren. Een op springveer gebaseerde sphygmomanometer kreeg enige ondersteuning, maar ze waren moeilijk te calibreren en waren onbetrouwbaar wanneer men te doen had met acuut zieke patiënten.
1878
De Britse fysioloog John Scott Burdon-Sanderson (1828-1905) registreerde de elektrische stroom van het hart met een capillaire electrometer en toonde aan dat die uit twee fasen bestond (later QRS en T genoemd). Burdon Sanderson J. Experimental results relating to the rhythmical and excitatory motions of the ventricel of the frog. Proc R Soc Lond 1878;27:410-414.
Cardiograaf van Sanderson.
Het toestel rustte met drie hard rubberen poten op de borstwand, die stil stonden als men aan de schroeven draaide; het toestel werd met touwen rond de nek en de borst gefixeerd. De druk van de verankerde kussenveer was regelbaar via een set schroeven; de luchtcapsule kon eveneens omhoog of omlaag bewogen worden zonder zichzelf te draaien.
1878
Edwin Klebs (1834-1913), een Duits-Zwitserse patholoog, stelde dat alle endocarditis gevallen een infectieuse origine hadden. Hij is vooral bekend omwille van zijn werk over infectieziekten, zo identificeerde hij de bacterie 'Corynebacterium diphteriae', de oorzaak van difterie, die nu gekend is als de 'Klebs-Löffler bacil'. Als erkenning voor zijn werk werd het bacterische genus 'Klebsiella' genoemd.
1878
De Duitse arts Ottomar Ernst Felix Rosenbach (1851-1907) combineerde experimentele fysiologie en infecties om een dierlijk model van endocarditis te produceren bij konijnen, waarbij hij ontdekte dat de hartklep eerst moest beschadigd zijn alvorens de bacterie er zich op entte. Uit zijn vele publicaties zijn de volgende belangrijke werken op het vlak van cardiologie: 'Die Grundlagen der Lehre vom Kreislauf,' 1894; 'Die Krankheiten des Herzens und Ihre Behandlung,' 1897; 'Grundriss der Pathologie und Therapie der Herzkrankheiten,' 1899.
1878
Karl Koester (1843-1904), Professor Pathologie aan de Universiteit van Giessen, verklaarde dat micrococci de vezels binnendrongen waaraan de hartkleppen gelinkt waren; hartkleppen die gedurende een lange periode blootgesteld werden aan abnormale mechanische aanvallen creëerden een gunstig leefmilieu voor bacteriële kolonisatie.
1879
De Amerikaanse arts Erasmus Arlington Pond (1828-1906) ontwikkelde zijn eigen sphygmograaf om de arteriële pulsaties te meten en te registreren.
Sphygmograaf van Pond
1879
Dokter Paul Marie Leon Regnard (1850-1927), werkzaam in het Parijse 'hôpital La Salpétrière' en bekend om zijn lijvig boek over neurologie, dat hij rijkelijk met foto's van cases illustreerde, verzamelde de uitgeademde lucht in een rubberen zak van ongeveer 200 liter inhoud. Het ademen verliep via een mondstuk en de ingeademde lucht werd van de uitgeademde gescheiden via kleppen. Een luchtstaal uit de zak werd later geanalyseerd.
1879
De werkstukken van Oskar Widmann (1830-1900) uit Lwów bevatten een enorme kennis over de pathofysiologie van congenitale anomalieën van het hart. Zijn handleidingen betreffende hart- en vaatziekten (1879 en 1884) waren de eerste Poolse publicaties over deze topics.
1879
Germain Sée (1818-1896), Professor Geneeskunde aan de Parijse Universiteit 'l'Hotel Dieu', stelde dat de etiologie van endocarditis gebaseerd was op een infectiemodel en dus moest behandeld worden door het elimineren van de 'parasitaire infectie'
1880
Jacques Amédée Doléris (1822-1895), een Franse gynaecoloog en leerling van Pasteur, legde zich toe op de studie van de microbiologie en stelde het gebruik van routine bloedculturen voor.
1880
De Parijse ingenieur G Boulitte ontwikkelde een toestel dat het mogelijk maakte om vitale tekenen op papier te registreren. De afmetingen zijn 206 x 290 x 225mm en het weegt 1850gm Er is een uurwerk dat een papieren strip beweegt en met inkt gevulde trommels tekenen de tracées op het papier. Verder zijn er een drukband, een meetinstrument en een luchtpomp. G. Boulitte stichtte zijn eigen fabriek en werd wereldberoemd door de productie van medische toestellen.
1880
De Franse arts Arsène d'Arsonval (1851-1940) verbeterde de galvanometer samen met zijn landgenoot, de natuurkundige en elektrotechnicus Marcel Deprez (1843-1918).
In plaats van een magnetische naald die beweegt wanneer elektrische stroom door de omgevende spoel vloeit, had de 'galvanometer van Deprez-d'Arsonval' een vaste magneet en een beweegbare spoel, de zogenoemde 'draaispoel galvanometer'. Door een wijzer op de spoel te plaatsen kon die over een aangepaste gecalibreerde schaal bewegen. De galvanometer van d'Arsonval was de basis van de meest moderne galvanometers. Telkens de kritiekasters boosaardiger werden, verbeterde Deprez zijn toestellen. In zoverre dat zijn experimenten van levensbelang werden voor de latere ontwikkelingen van de transmissie van electrische stroom. Comptes rendus de l'Académie des sciences, 1882, 94: 1347-1350
1880
De Parijse arts A.M. Bloch introduceerde een sphygmometer waarbij de 'Arteria Radialis', door gebruik van een veergeladen systeem, tegen de beenderen van de onderarm werd samengedrukt. Hij noteerde dan de druk die de bloedstroom stillegde.
1880
Een sfygmograaf van Marey met transmissiemogelijkheid
1880
Om het effect van muziek op de bloeddruk en de circulatie te onderzoeken, voerde Johann Dogiel (1830-1916) het volgende experiment uit. De arm van een proefpersoon werd in een glazen buis geplaatst die gevuld was met warm water en de fluctuerende druk in de buis, die gesynchroniseerd was met de bloedstroom in de arm werd via een curve plotter opgenomen.
1880
De Italiaan Angelo Mosso (1846-1910), specialiseerde zich in fysiologie bij Carl Ludwig in Leipzig. Tijdens één van de experimenten over bloeddruk merkte iemand op "De Professor is op komst", waarmee hij aangaf dat Ludwig in aantocht was. Bij deze aankondiging zag Mosso de bloeddruk van de proefpersoon plots omhoog schieten (zie afbeelding hieronder), waarschijnlijk de eerste observatie van wat nu gekend is als 'White Coat Hypertension'
